Veprat e gjuhëtarit zviceran Ferdinant Dë Sosir ishte burimi i hershëm më i rëndësishëm i ideve strukturaliste.
Gjuha përbëhet nga rregulla të gramatikës dhe kuptimit që “qëndrojnë pas” fjalëve, por nuk përcaktohen në lidhje me to. Të marrim një shembull të thjeshtë: Në anglisht ne i shtojmë zakonisht “ed” foljes kur duam të tregojmë që bëhet fjalë për një ngjarje të shkuar. Sipas Sosir analizë e strukturës së një gjuhe do të thotë gjetje e rregullave që qëndrojnë në themel të ligjerimit tonë. Pjesa më e madhe e këtyre rregullave njihen nga ne vetëm sit ë nënkuptuara: ne nuk mund të përcaktojmë leht se cilat janë ato. Në fakt, detyra e gjuhëtarëve është të zbulojnë çfar njohim me mënyrë të nënkuptuar, por që e shohim vetëm në nivelin e të qenurit në gjendje të përdorimit praktik të gjuhës...

Sen Simoni i shkëputi lidhjet me njerëzit e tij, duke arritur deri aty sa të dëshirojë zhdukjen përfundimtare të feudalizmit. Në kundërshtim me tradicionalistët, ai mendon se nuk mund të krijohet përsëri Regjimi i Vjetër, se duhet punuar për ndërtimin e një shoqërie të re. Duke e future mendimin e vetë në kuadrin e një filozofie të një ngjarje që e merr nga shekulli i kaluar Sen Simoni e parandjen se në shoqërinë e dëshiruar që ai e quan industriale, racionaliteti ekonomik do ta mposhtë atë politik duke sjelë zhdukjen e formave të vjetra shoqërore, ndërsa fenomenet ekonomike janë të privilegjuara në aspektin analitik, çrregullimi që po ndodh ka të bëjë me fushat e simbolikës dhe të fesë...

Nocionin e politikës Arend e formulon si Vita activa ku bënë fjalë për tri forma të veprimtarisë njerëzore: të punuarit që ka synim sigurimin e jetës, të prodhuarit përmes të cilit krijohet një botë artificiale e sendeve, dhe të vepruarit ose aksioni që e dallon njeriun nga kafsha. Njeriu, thotë ajo, nuk është qenie politike vetvetiu siç thoshte Aristoteli, por mund të bëhet qenie politike kur takohet me njerëz të tjerë, kur diskuton me të tjerë dhe rrjedhimisht kur bie dakord me ta...

“Shoqëria, ashtu si gjallesat, fillojnë si embrione, duke patur zanafillën nga masa të cilat janë jashtëzakonisht të vogla në krahasim me masat që në fakt ato arrijnë”.Rritja e strukturës shoqërore mund të kthehet në dy procese, “të cilat nganjëherë shkojnë veç e veç dhe nga një her së bashku”...

Reklif-Braun dhe Malinovski pohojnë të dy që ne duhet ta studjojmë një shoqëri ose kulturë në tërësi në rast se duam të kuptojmë insistucionet e saj kryesore dhe të shpjegojmë përse anëtarët e saj sillen në një mënyrë të caktuar. Për shembull ne mund t’i analizojmë besimet fetare dhe zakonet e një shoqërie vetëm duke treguar si lidhen ato me institucione të tjera mbrenda saj pasi pjesët e ndryshme të një shoqërie zhvillohen në marrëdhënie të ngushtë me njëra tjetrën...

merrma frymën
me ato buzë të ëmbla
liroma shpirtin
me buzëqeshjen hyjnore
gudulisma epshin...

François Marie Arouet – VOLTERI

Shkrimtar, historian, publicist dhe filozof francez. Te Volteri herët zhvillohet synimi për marrëdhënie të papengueshme, të lira, si dhe pikëpamje skeptike për të gjitha autoritetet sunduese morale dhe religjioze. Kështu, për shkak të ofendimit të regjentit Filip të Orleanit u burgos në kështjellën e Bastiles, ku jetoi një vit në mënyrë të vajtueshme.

Pikëpamjet për shoqërinë në Greqinë antike, për ndryshim nga ato të Lindjes së lashtë, kanë qenë shumë më plural dhe më origjinale në mënyrën e të menduarit shoqëror dhe filozofik. Ky origjinalitet i atyre pikëpamjeve në një anë, dhe mosinteresimi për kultivimin e idesë për shtetin religjioz, si[ ekzistonte në pikëpamjet e shoqërive të lashta mbi organizimin shoqëror në anën tjetër, bënë që në kuadër të këtyre pikëpamjeve mbi shoqërinë, të paraqitet mendimi kritik mbi institucionet dhe rregullimin shoqëror.

Stoicizmi si një shkollë e filozofisë përfshiu disa nga intelektualët më të shquar të antikitetit. U themelua nga Zenoni që vendosi shkollën e tij në Stoa (prej ku rrjedh edhe termi stoik). Kjo lëvizje filozofike angazhoi Kleantin, Ariton, Ciceronin, Senekan, Epiktetin dhe perandorin Mark Aurelio.

Sokrati nuk la shkrime. Shumica e atyre, që dimë për të, ka qenë rujtur nga tre bashkëkohës të rinj të shquar të tij, Aristofani, Platoni dhe Ksenofoni. Ai ka pasur një trup të fortë dhe zotëronte një fuqi të madhe fizike. Në komedinë e tij Retë, Aristofani e përshkruan Sokratin si një shpezë shtëpiake, që të bën për të qeshur me zaonet e tij të rrotullimit të syve, duke u referuar me çapkënllëk “nxënësve” të tij dhe “dyqanit të mendimit”. Ndërsa nga Ksenofoni na vjen portreti i një ushtari besnik, i cili kishte një pasion për diskutime rreth bazave të moralit dhe i cili, në mënyrë të paevitueshme, tërhiqte të rinjtë të kërkonin këshillën e tij.